Η πρόοδος της Ομόνοιας είναι σταθερή και αποτυπώνεται με τις εμφανίσεις της ομάδας από παιχνίδι σε παιχνίδι. Οι «πράσινοι» παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση στον επιθετικό τομέα, καθώς επίσης και στην αμυντική τους λειτουργία όπως φάνηκε στα κρίσιμα παιχνίδια του κυπέλλου με την ΑΕΛ και την Ανόρθωση.
Ωστόσο, εκείνο που εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο κυριαρχούν και αναπτύσσονται όταν εκδηλώνουν επιθέσεις. Ο Νιλ Λένον αξιοποιεί στο έπακρο τους ποιοτικούς ποδοσφαιριστές που έχει στο ρόστερ, με επακόλουθο να κάνει απρόβλεπτη και ιδιαίτερα επικίνδυνη την ομάδα. Η φαντασία και οι επινοήσεις των Λοΐζου, Λοβέρα είναι στοιχεία που δημιουργούν συνεχής φάσεις από τις πτέρυγες, όμως αυτό γίνεται και από τον άξονα, με τους Παπουλή, Ντίσκερουντ.
Φυσιολογικά γίνεται πλέον πιο αισθητή και ουσιαστική η παρουσία των επιθετικών του «τριφυλλιού», όποιες και να είναι οι επιλογές του Βορειοϊρλανδού. Ο Μάταουζ έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις, όπως και ο Κακουλλής όσες φορές χρησιμοποιήθηκε. Στο τελευταίο παιχνίδι με την ΠΑΕΕΚ υπενθύμισε πως είναι πολύ καλός σέντερ φορ και ο Τσέποβιτς, ο οποίος ήταν μέσα σε όλες σχεδόν τις φάσεις.
Αυτά βλέπει ο Νιλ Λένον και τρίβει τα χέρια από ικανοποίηση, ενόψει του τελικού. Διότι βλέπει να αυξάνονται οι επιλογές τους ποσοτικά και ποιοτικά.
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαία που εξέφρασε την άποψη ότι η Ομόνοια είναι από τις καλύτερες ομάδες τη δεδομένη στιγμή στην Κύπρο. «Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει», που λέει η παροιμία. Σε ελεύθερη μετάφραση είναι πασιφανές και δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυσης, βάσει της εικόνας που δείχνει η ομάδα.
Γιώργος Χατζηαντώνης
