Σαν σήμερα στις 16 Ιουλίου το 1950, η Ουρουγουάη νίκησε στο κατάμεστο Μαρακανά, την οικοδέσποινα Βραζιλία με 2-1 και κατέκτησε το 4ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.
Το γεγονός αυτό, συχνά αναφέρεται εγχώρια και διεθνώς, μεταφορικά, ως «η Χιροσίμα της Βραζιλίας», έμεινε στην κοινή γνώμη της χώρας ως η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην ιστορία της Βραζιλίας και αναφέρεται από τότε, εγχώρια, ως το Μαρακανάζο (Maracanaço), δηλαδή «το κάζο του Μαρακανά». Παράλληλα σαν σήμερα το 2001 ο Ζακ Ρογκ εξελέγη νέος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
Τα υπόλοιπα αθλητικά γεγονότα που έγιναν σαν σήμερα (16/07):
2009: Αρνητικό ρεκόρ για Λάρισα
Η Λάρισα στον πρώτο της αγώνα για τον α’ γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ χάνει στο Ρέικιαβικ από την ΚΡ με 2-0. Στην ρεβάνς (23/7) θα φέρει ισοπαλία (1-1) και θα γίνει η πρώτη ελληνική ομάδα που αποχαιρετά ευρωπαϊκή διοργάνωση Ιούλιο μήνα.
2008: Ο Σίλβα στην Αθήνα
Ο άφιξη του Ζιλμπέρτο Σίλβα στην Αθήνα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού προκάλεσε ντελίριο στους φίλους της ομάδας, καθώς χιλιάδες έσπευσαν στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και τον υποδέχθηκαν.
Ο Βραζιλιάνος μέσος ήταν μέλος της «Σελεσάο» που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2002, το Κονφετερέισιονς Καπ (2005) και το Κόπα Αμέρικα (2007), καθώς και της εκπληκτικής Άρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ με τέσσερις τίτλους στην Πρέμιερ Λιγκ.
Ο Σίλβα κόσμησε τα ελληνικά γήπεδα για τρία χρόνια και ήταν εκ των πρωταγωνιστών των «πρασίνων» που κατέκτησε το νταμπλ την περίοδο 2009-2010. Κατέγραψε 119 εμφανίσεις με τα χρώματα του Παναθηναϊκού, με 6 τέρματα και 5 ασίστ.
2004: Συνελήφθη ο Μισούνοφ
Συλλαμβάνεται σε κατάστημα του Παλαιού Φαλήρου ο πρώην μπασκετμπολίστας του Άρη Μιχαήλ Μισούνοφ για κατασκευή και χρήση πλαστών πιστωτικών καρτών, τις οποίες κατασκεύαζε μαζί με συνεργάτες του, μέλη ενός διεθνούς κυκλώματος που υπέκλεπτε προσωπικά δεδομένα πελατών ξενοδοχειακής μονάδας των Σκοπίων.
2001: Πρόεδρος της ΔΟΕ
Ο Ζακ Ρογκ εξελέγη νέος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, παίρνοντας τη θέση του Χουάν Αντόνιο Σάμαρανγκ. Ο Βέλγος διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΔΟΕ από το 1994 και έγινε ο 8ος πρόεδρος στα 107 έτη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Έμεινε στη θέση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν τον διαδέχθηκε ο Τόμας Μπαχ.
2000: Ισόβιος αποκλεισμός
Ποινή ισόβιου αποκλεισμού από τους διεθνείς αγώνες κωπηλασίας επέβαλε η Παγκόσμια Ομοσπονδία (FISA) στις δυο αθλήτριες της Ουκρανίας Ναταλία Λεβρεβένκο και Ναταλία στάσιουκ, καθώς και στον Κουβανό Ζιοβάνι Λόπες, για χρήση απαγορευμένων ουσιών κατά την προ-Ολυμπιακή προετοιμασία τους στο Μεξικό
2000: Τέλος εποχής
Ο Μάρτιν Έντουαρντς παραιτήθηκε από διευθύνων σύμβουλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δίνοντας τέλος της 40ετούς διοίκησης του συλλόγου από την οικογένεια του. Ο Μάρτιν αντικατέστησε τον πατέρα του το 1980 και μετέτρεψε την Γιουνάιτεντ στον πιο πετυχημένο και πλουσιότερο σύλλογο του κόσμου εί εποχής του.
2000: Κορυφαία η Κατερίνα θάνου
Στο Μπρούνο Τζάουλι η εθνική ανδρών κατάφερε να παραμείνει στην «μεγάλη κατηγορία» ενώ η ομάδα των γυναικών υποβιβάζεται. Παρ΄όλα αυτά η Κατερίνα Θάνου αναδείκνεύεται «καλύτερη αθλήτρια» των αγώνων.
1994: Ευχάριστες εκπλήξεις
Στον μικρό τελικό του Μουντιάλ των ΗΠΑ τέθηκαν αντιμέτωπες η Σουηδία και η Βουλγαρία, οι δύο ευχάριστες εκπλήξεις της διοργάνωσης, που πραγματοποίησαν εντυπωσιακή πορεία. Οι Σκανδιναβοί επικράτησαν εύκολα με 4-0 και κατέλαβαν την 3η θέση, με τέρματα των Μπρολίν (8’), Μιλντ (30’), Λάρσον (37’) και Άντερσον (40’).
Στο στάδιο «Ρόουζ Μπόουλ» του Λος Άντζελες παρατάχθηκαν εκείνη την ημέρα αρκετοί ποδοσφαιριστές που διακρίθηκαν στο Μουντιάλ. Τόμας Ραβέλι, Στέφαν Σβαρτζ, Κλας Ίνγκεσον, Χένρικ Λάρσον, Τόμας Μπρολίν και Κένετ Άντερσον, Άντερς Λίμπαρ ήταν τα αστέρια της Σουηδίας, ενώ στη Βουλγαρία ο Χρίστο Στόιτσκοφ ήταν η πρώτη φίρμα της Εθνικής, μαζί με τους Ιορντάν Λέτσκοφ, Εμίλ Κοσταντίνοφ, Κράσιμιρ Μπαλάκοφ και Νάσκο Σιράκοφ
1989: Νηστεία… τέλος
Η Βραζιλία νίκησε την Ουρουγουάη με 1-0 στον τελικό του Κόπα Αμέρικα και κατέκτησε τον πρώτο σημαντικό τίτλο της μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970.
1988: Οικογενειακή υπόθεση
Η Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ και η αδελφή της Τζάκι Τζόινερ Κέρσι έκαναν παγκόσμιο ρεκόρ στα 100μ. (10.49) και στο έπταθλο (7.215 βαθμούς) αντίστοιχα, στα προκριματικά της Ιντιανάπολις.
1963: Γενέθλια μέρα για Κάτανετς
Γεννιέται στη Λουμπλιάνα ο Σλοβένος σέντερ μπακ και αμυντικός μέσος Σρέτσκο Κάτανετς (Srečko Katanec). Μετά από μια λαμπρή ποδοσφαιρική καριέρα έγινε προπονητής χωρίς μεγάλη επιτυχία. Εργάστηκε και στον Ολυμπιακό, το 2003 όπου απολύθηκε γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει την ψύχωση διοίκησης και κόσμου για το πρωτάθλημα.
1962: Γιορτάζει η Λισόφσκαγια
Γεννήθηκε η Ρωσίδα σφαιροβόλος Νατάλια Λισόφσκαγια, χρυσή Ολυμπιονίκης το 1988 στη Σεούλ (22.24μ.) και 9η στη Βαρκελώνη το 1992 (18.60)μ.. Ήταν, επίσης, Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1987 στη Ρώμη (21.24μ.), 2η το 1991 στο Τόκιο (20.29μ.) και 5η το 1983 στο Ελσίνκι (20.02μ.), ενώ κατέκτησε αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1990 στο Σπλιτ (20.06μ.). Παντρεύτηκε με τον συμπατριώτη της σφυροβόλο Γιούρι Σέντιχ.
1961: Βελτίωσε το ρεκόρ του
Στη Μόσχα ο Αμερικανός άλτης του μήκους Ράλφ Μπόστον βελτιώνει κατά τέσσερα εκατοστά το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ (8μ28). Το προηγούμενο το είχε σημειώσει στις 27 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.
1961: Συνήθεια τα ρεκόρ
Η Γιολάντα Μπάλας έκανε για 14η φορά παγκόσμιο ρεκόρ στο ύψος με άλμα 1.91μ., έχοντας ξεκινήσει τις καταρρίψεις από τις 14/7/1956 όταν πήδηξε στο Βουκουρέστι 1.75. Το ρεκόρ άντεξε δέκα χρόνια και η Ρουμάνα πρωταθλήτρια πέτυχε σερί 150 νικών (1956-1967) δημιουργώντας έτσι ένα ρεκόρ για αθλητές και αθλήτριες (2ος ο Μόουζες με 122 νίκες).
1959: Κατέγραψε παγκόσμιο ρεκόρ
Γεννιέται ο Ανατολικογερμανός άλτης του ύψους Γκερντ Βέσινγκ (Gerd Wessig). Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μόσχα το 1980 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με παγκόσμιο ρεκόρ (2μ36). Δεν κατάφερε να διακριθεί ξανά σε μεγάλους αγώνες. Η αμέσως επόμενη επιτυχία του τα 2μ25 που συνοδεύτηκαν από την 7η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1986 στην Στουτγκάρδη.
1950: Η Ουρουγουάη κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο
Η Ουρουγουάη νίκησε στο κατάμεστο Μαρακανά, την οικοδέσποινα Βραζιλία με 2-1 και κατέκτησε το 4ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.
Η Βραζιλία πήγαινε στο τελευταίο και καθοριστικό αγώνα του ομίλου της τελικής φάσης (που ουσιαστικά ήταν σαν τελικός) ως το μεγάλο φαβορί της συνάντησης, καθώς είχε νικήσει σαρωτικά τις προηγούμενες αντιπάλους της Σουηδία και Ισπανία με 7-1 και 6-1 αντίστοιχα.
Αντίθετα, η Ουρουγουάη στους δύο πρώτους αγώνες που έδωσε στον όμιλο της τελικής φάσης δυσκολευόταν εμφανώς, καθώς αρχικά έφερε ισοπαλία 2-2 με την Ισπανία και στη συνέχεια κατάφερε μια δύσκολη νίκη κατά της Σουηδίας με 3-2 και μάλιστα με ανατροπή προς τη λήξη, με δύο γκολ του Όσκαρ Μίγκες στα τελευταία 13 λεπτά του αγώνα.
Στον τελευταίο αγώνα, για τη Βραζιλία αρκούσε έστω μία ισοπαλία για να πάρει τον τίτλο, καθώς είχε προβάδισμα ενός βαθμού από την Ουρουγουάη, 4 βαθμούς έναντι 3 (η νίκη τότε έδινε 2 βαθμούς, αντί για 3 βαθμούς που καθιερώθηκε από την FIFA να δίνει ξεκινώντας από τη διοργάνωση του 1994 και μέχρι σήμερα). Ωστόσο, δεν γινόταν καν συζήτηση για ενδεχόμενο ισοπαλίας της «σελεσάο», καθώς οι Βραζιλιάνοι ήταν βέβαιοι για τη νίκη τους και μάλιστα η γιορτή για την «κατάκτηση» του πρώτου στην ιστορία τους Παγκοσμίου Κυπέλλου είχε ήδη αρχίσει από νωρίς στους δρόμους όλων των πόλεων, ενώ στο Ρίο ντε Τζανέιρο είχε διοργανωθεί ένα έκτακτο καρναβάλι, με πολλά διακοσμημένα άρματα που είχαν ήδη προετοιμαστεί για να οδηγήσουν ένα πραγματικό καρναβάλι εορτασμών. Επίσης, περισσότερες από 500.000 φανέλες με την επιγραφή «Brasil Campeão 1950» («Βραζιλία Πρωταθλήτρια 1950») είχαν ήδη πωληθεί, ενώ είναι εντυπωσιακό ότι 200.000 Βραζιλιάνοι πήγαν στο, νεόκτιστο τότε, Στάδιο Μαρακανά, νούμερο που εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που παρακολούθησαν ποτέ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μέσα σε στάδιο, με επίσημο αριθμό 173.850 θεατές.
Οι εφημερίδες της Βραζιλίας είχαν προαναγγείλει την επικράτηση της ομάδας: η εφημερίδα Gazeta Esportiva έγραφε στο πρωτοσέλιδο: «Αύριο νικάμε την Ουρουγουάη», και η Mundo είχε ως λεζάντα στο πρωτοσέλιδο «Οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές» μαζί με φωτογραφία της εθνικής Βραζιλίας από προηγούμενο αγώνα της. Επιπλέον, οι πολιτικές αρχές της Βραζιλίας είχαν ήδη κόψει αναμνηστικά νομίσματα με τα ονόματα των παικτών της εθνικής τους ομάδας, ενώ είχαν ήδη ετοιμαστεί 22 χρυσά μετάλλια για τους ποδοσφαιριστές (το 1950 η FIFA δεν έδινε ακόμα και μετάλλια στους νικητές, παρά μόνο το Κύπελλο) και είχαν ήδη παραγγελθεί χρυσά ρολόγια και λιμουζίνες για τους παίχτες. Επίσης, οι Βραζιλιάνοι είχαν ήδη συνθέσει και εξασκήσει μια σάμπα χορογραφία με την ονομασία «Brasil Os Vencedores» / «Βραζιλία, οι νικητές» για να παιχτεί μετά τη λήξη του αγώνα.
Ο μόνος που δεν συμμεριζόταν τη γενική αισιοδοξία ήταν ο προπονητής της Βραζιλίας Φλάβιο Κόστα. «Η Ουρουγουάη, ουδέποτε υπήρξε εύκολος αντίπαλος για τη Βραζιλία», προειδοποίησε ο Κόστα τους παίκτες του.
Η Βραζιλία προηγήθηκε στο 47′ (δεύτερο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου), ενώ στη συνέχεια είχε και άλλες ευκαιρίες. Αφού όμως δεν μπόρεσε να βάλει και άλλα γκολ, αγχώθηκε και οι παίκτες της Ουρουγουάης αναθάρρησαν. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο ισοφάρισε στο 66′ και ο Αλσίντες Γκίντζια έβαλε μπροστά την Ουρουγουάη στο 79′ με σκορ 2-1 για να σιγήσει απευθείας το Μαρακανά και να γκρεμίσει σε πρωτοφανές εθνικό πένθος έναν ολόκληρο λαό. Μετά από την αναπάντεχη ήττα, την τραγικότερη στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, τα αποτελέσματα ήταν τρομακτικά, καθώς σημειώθηκαν χιλιάδες καρδιακά επεισόδια, με τα νοσοκομεία στις μεγάλες πόλεις να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν. Επίσης, αναφέρεται ότι εκατοντάδες άτομα σε ολόκληρη τη χώρα αυτοκτονούσαν, μη μπορώντας να αντέξουν το πένθος, τόσο με το σφύριγμα της λήξης, όσο και στις επόμενες ημέρες, ενώ υπήρξαν και χιλιάδες απόπειρες αυτοκτονίας. Στο Στάδιο Μαρακανά τουλάχιστον δύο άτομα αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις κερκίδες, τρεις φίλαθλοι απεβίωσαν από καρδιακή προσβολή και στο Ρίο ντε Τζανέιρο δεκάδες ή πιθανώς ακόμα και εκατοντάδες άλλοι πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Η βραζιλιάνικη κοινωνία ήταν σε κατάσταση σοκ, ο κόσμος θρηνούσε και πολλοί δήλωναν πως δεν θα ξαναπατήσουν σε γήπεδο, λόγω αυτής της απώλειας του τροπαίου, ενώ μάλιστα αρκετοί που δεν είχαν πρόσβαση σε ραδιόφωνο (το 1950 ακόμα δεν υπήρχε τηλεόραση και το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου υπήρξε και τηλεοπτική μετάδοση ήταν το επόμενο, αυτό του 1954) και δεν είχαν ακούσει τον αγώνα, όταν μετά πληροφορήθηκαν την είδηση της ήττας της Βραζιλίας αρχικά αρνήθηκαν να την πιστέψουν και νόμισαν ότι ήταν φάρσα. Όπως έγραψε ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος, λογοτέχνης και συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο, οι Βραζιλιάνοι που ήταν στις κερκίδες του Μαρακανά θυμούνται την «πιο εκκωφαντική σιωπή στην ιστορία του ποδοσφαίρου» μετά το τέλος του αγώνα.
Ο Αλσίντες Γκίντζια, έχοντας μόλις σκοράρει «το πιο θανατηφόρο γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου».
Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, το γκολ του Αλσίντες Γκίντζια στο 79ο λεπτό έμεινε στην ιστορία και ως «το πιο θανατηφόρο γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου». Ο αγώνας, που εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ του μεγαλύτερου κοινού που παρακολούθησε στο γήπεδο αγώνα ποδοσφαίρου, θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές και εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου. «Η Βραζιλία είναι νεκρή» ανακοίνωσε μετά η καθημερινή εφημερίδα Mundo με δραματικό τρόπο. Ο Γκίντζια παρατήρησε αργότερα ότι «μόνο τρεις άνθρωποι κατάφεραν να σιγήσουν το Μαρακανά: ο Φρανκ Σινάτρα, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄ και εγώ». Για την ιστορία, ήταν ο δεύτερος και, μέχρι σήμερα, ο τελευταίος παγκόσμιος τίτλος που κέρδισε η Ουρουγουάη.
Το γεγονός αυτό, συχνά αναφέρεται εγχώρια και διεθνώς, μεταφορικά, ως «η Χιροσίμα της Βραζιλίας», έμεινε στην κοινή γνώμη της χώρας ως η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην ιστορία της Βραζιλίας και αναφέρεται από τότε, εγχώρια, ως το Μαρακανάζο (Maracanaço), δηλαδή «το κάζο του Μαρακανά». Αποκαλέστηκε τότε και ως «το όγδοο θαύμα του κόσμου». Ο αντίκτυπος του Μαρακανάζο ακόμα και σε βάθος χρόνου ήταν τέτοιος, που χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να αγωνιστεί η Εθνική Βραζιλίας ξανά στο Μαρακανά. Για τον ίδιο λόγο, οι λευκές φανέλες, με μπλε γιακά, και τα λευκά σορτς που ήταν έως τότε τα επίσημα χρώματα της Εθνικής Βραζιλίας και φορέθηκαν εκείνη την ημέρα δεν φορέθηκαν ποτέ ξανά, καθώς η Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Βραζιλίας τις θεώρησε ως «γρουσούζικες» και «μη επαρκώς πατριωτικές» και, μέσω ενός διαγωνισμού επιλογής, που έγινε το 1953 μέσω της εφημερίδας Correio da Manhã, τις άλλαξε με τις γνωστές που συνεχίζει να φοράει η Εθνική Βραζιλίας μέχρι σήμερα, οι οποίες εσωκλείουν τα χρώματα της σημαίας της Βραζιλίας : κίτρινη φανέλα με πράσινο γιακά και μπλε σορτς. Επίσης, οι Βραζιλιάνοι παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό θεωρήθηκαν μετά «καταραμένοι» και δεν ξανακλήθηκαν ποτέ να παίξουν στην Εθνική Βραζιλίας.
1942: Μεγάλη τενίστρια
Γεννήθηκε η Αυστραλέζα Μάργκαρετ Σμίθ Κορτ, η οποία ήταν η δεύτερη τενίστρια στην ιστορία του κέρδισε την ίδια χρονιά (1970) και τα τεσσερα τουρνουά Γκραν Σλαμ (Γουίμπλεντον, Ρολάν Γκαρός, Αμερικάνικο Όπεν και Αυστραλιανό Όπεν). Κατά τη σπουδαία καριέρα της επικράτησε 11 φορές στο Αυστραλιανό Όπεν, 5 το
Ρολάν Γκαρός, ισάριθμες το Αμερικάνικο Όπεν και 3 το Γουίμπλεντον.
1937: Κατέκτησε αρκετούς τίτλους
Γεννιέται ο Ολλανδός αριστερός κυνηγός Κοέν Μουλάϊν (Coenraadt Coen Moulijn). Με τη Φέγενορντ το 1970 κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών και το Διηπειρωτικό, ενώ κατέκτησε ακόμη πέντε πρωταθλήματα (1961,62,65,69,71) και δύο κύπελλα (1965,69). Στην εθνική έπαιξε 41 φορές (περίοδος 1955-69)και σημείωσε έξι γκολ. Διέθετε καλή ντρίπλα, ξαφνικές επιταχύνσεις και ήταν διεισδυτικός. Ήταν όμως και υπερβολικά ατομιστής και άστοχος στην τελική προσπάθεια.
1932: Χρυσός Ολυμπιονίκης
Γεννιέται στην Αγία Πετρούπολη, ο Σοβιετικός παγοδρόμος Όλεγκ Προτοπόποφ (Oleg Alekseyevich Protopopov). Με την Λουντμίλα Μπελούσοβα κέρδισαν δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, 68 στο αγώνισμα του ζευγαριού στο καλλιτεχνικό πατινάζ, ενώ κέρδισε και τρεις φορές τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή (1965,66,68).
1929: Γεννήθηκε ο Πφααφ
Γεννιέται ο Γερμανός πλάγιος, αλλά και κεντρικός μέσος Άλφρεντ Πφααφ (Alfred Pfaff), της Αϊντραχτ Φρανκφούρτης, που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1954 στην Ελβετία. Στην εθνική ομάδα έπαιξε σε επτά αγώνες. Πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 2008.
1926: Παγκόσμιος πρωταθλητής
Γεννιέται ο Γερμανός τερματοφύλακας της Μπορούσια Ντόρτμουντ Χάϊντζ Κβιατκόφσκι (Heinrich „Heini“ Kwiatkowski). Έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1954 αν και ήταν αναπληρωματικός των Τούρεκ και Χέρκενραθ. Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική στον αγώνα με την Ουγγαρία στη φάση των ομίλων όπου οι «μαγυάροι» νίκησαν με 8-3. Τέσσερα χρόνια αργότερα έπαιξε στον Μικρό Τελικό στη Σουηδία κόντρα στη Γαλλία, όπου οι «τρικολόρ» νίκησαν με 6-3. Σε τέσσερις αγώνες αγώνες που έπαιξε την περίοδο 1954-58 δέχτηκε 18 γκολ! Πέθανε στο Ντόρτμουντ στις 23 Μαΐου 2008.
1926: Γεννήθηκε ο Χόρβατ
Γεννιέται ο Κροάτης στόπερ Ιβιτσα Χόρβατ (Ivan «Ivica» Horvat). Ξεκίνησε την καριέρα του το 1940 από την Φεράρι Ζάγρεμπ, το 1945 πήγε στη Ντιναμό και το 1956 στην Αϊντραχτ Φρανκφούρτης στην οποία έμεινε μέχρι το 1966. Στην εθνική ομάδα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας αγωνίστηκε 60 φορές (περίοδος 1946-56). Πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 και 1954, συμμετείχε στα Ολυμπιακά Τουρνουά του 1948 και 1952,όπου έπαιξε στον τελικό. Στη συνέχεια έγινε προπονητής. Εργάστηκε στην Αϊντραχτ (1964-65) στην Σάλκε (1971-75 και 1978-79) με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Γερμανίας το 1972, στη Ροτ Βάϊς Εσεν (1975-76), στη Βεστφάλεν (1976-78), αλλά και στον ΠΑΟΚ (1970).
1845: Αγώνας σκαφών
Το Yacht Club της Νέας Υόρκης διοργάνωσε την πρώτη American boating regatta.
