Η κατάκτηση του κυπέλλου δεν είναι χρέος των ποδοσφαιριστών της Ομόνοιας προς τους οπαδούς της. Για την ακρίβεια αποτελεί απλώς μία… δόση του χρέους που έχουν όλοι στην ομάδα προς τον «Λαό», τον οποίο απογοήτευσαν για δεύτερη διαδοχική σεζόν.
Πριν από ένα χρόνο η ομάδα του «τριφυλλιού» βρέθηκε στην ίδια ακριβώς θέση και στο φινάλε χρύσωσε το… χάπι με το τρόπαιο στο κύπελλο και την έξοδο στην Ευρώπη. Στο ξεκίνημα της περιόδου εξασφάλισε συμμετοχή σε ευρωπαϊκούς ομίλους για 3η συνεχή χρονιά και οι φίλοι της πίστεψαν στην δυναμική επιστροφή. Εντούτοις, στην πορεία οι προσδοκίες διαψεύστηκαν και οι «πράσινοι» κυνηγούν πάλι την εξιλέωση στη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση.
Αυτό και μόνο καταδεικνύει την αναγκαιότητα κατάκτησης του κυπέλλου για να χαρούν οι φίλοι της Ομόνοιας μετά από ένα σωρό πίκρες που τους πρόσφερε η ομάδα. Και ταυτόχρονα να κρατήσει αναμμένη μια φλόγα ελπίδας για το μέλλον. Με την υποσημείωση ότι για να εξοφληθεί το χρέος της ομάδας προς τον κόσμο θα πρέπει αυτή τη φορά να επανέλθει δριμύτερη ούτως ώστε να διεκδικήσει με αξιώσεις τον τίτλο στη νέα περίοδο.
Αυτό, φυσικά, εξαρτάται από άλλες προϋποθέσεις και παραμέτρους που δεν είναι της ώρας, λόγω του τελικού της Τετάρτης. Εκεί εστιάζεται η προσοχή όλων τόσο στο «Ηλίας Πούλλος» όσο και στις τάξεις των φίλων της Ομόνοιας. Εφόσον, δε, υλοποιηθεί ο μόνος στόχος που απέμεινε στην ομάδα, θα πρέπει να αξιοποιηθεί δεόντως για τα επόμενα βήματα, προκειμένου να διασφαλιστούν οι συνθήκες που θα επιτρέπουν στην ομάδα να ξαναγίνει πρωταγωνίστρια με όλη τη σημασία της λέξης…
Γιώργος Χατζηαντώνης
