Η φετινή χρονιά για την ΑΕΛ μπορεί να χαρακτηριστεί ως αποτυχημένη. Κανείς εκ των στόχων δεν επιτεύχθηκε. Η ομάδα δεν ήταν ανταγωνιστική, δεν κατάφερε να κατακτήσει τίτλο (στο Κύπελλο έφτασε στα ημιτελικά), έμεινε στον β’ όμιλο, δεν δημιουργήθηκε η απαραίτητη βάση για τις επόμενες χρονιές και πολλά άλλα. Υπήρξε και ένα θετικό αυτή τη σεζόν που ίσως να είναι και το πιο σημαντικό. Η οικονομική σταθερότητα και η απαλλαγή από τα δυσβάστακτα χρέη.
Στην ΑΕΛ κοιτάζουν ήδη την επόμενη σεζόν. Από τη φετινή έχουν να μάθουν πολλά, ώστε να αποφύγουν τα λάθη. Φέτος διαφάνηκε παρά τις υψηλές προσδοκίες ότι έγιναν εκ νέου λανθασμένες επιλογές. Είναι αλήθεια ότι στην ΑΕΛ υπάρχει μία δυστοκία στο να αποκτηθούν παίκτες που να μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Που να μπορούν να σηκώσουν το βάρος της φανέλας. Που να μπορούν να οδηγήσουν την ομάδα προς την επίτευξη των στόχων της.
Η Διοίκηση προσπάθησε φέτος να κάνει κάτι επιπλέον. Η επιλογή Πάολο Τραμετσάνι για τον πάγκο έδειχνε ότι η φετινή σεζόν θα ήταν διαφορετική. Όμως ο Ιταλός προπονητής δεν δικαίωσε κανένα. Λανθασμένες επιλογές παικτών και κακή διαχείριση του ρόστερ. Ο Ούγκο Μαρτίνς προσπάθησε να διορθώσει τα κακώς έχοντα, ωστόσο έφτασε μέχρι ένα σημείο. Σημείο όμως που αφήνει την ΑΕΛ μακριά από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που θέλει να έχει.
Η επόμενη χρονιά θα είναι εκ νέου δύσκολη, γιατί αναμένονται και πάλι πολλές αλλαγές στο ρόστερ. Το ράβε ξήλωνε κάθε χρόνο εκ των πραγμάτων στοιχίζει. Πρωτίστως όμως, πρέπει να επισημοποιηθεί η απόφαση για παραμονή του Ούγκο Μαρτίνς. Αν αλλάξουν τα δεδομένα τότε θα πρέπει να γίνει πολύ προσεκτική επιλογή τεχνικού. Το πάθημα με τον Τραμετσάνι είναι νωπό. Πέραν αυτού είναι αναγκαίο να γίνουν σωστές επιλογές παικτών. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν περιορισμοί στο οικονομικό κομμάτι σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, δίνεται η δυνατότητα να επιλεχθούν ποιοτικοί παίκτες.
Ο κόσμος της ΑΕΛ ζητά να αλλάξουν πράγματα και δικαίως. Άλλωστε, είναι και η μοναδική σταθερά που υπάρχει στο οικοδόμημα της λεμεσιανής ομάδας.
