Το ότι η εικόνα του Άρη στα φετινά πλέι οφ είναι κάκιστη είναι ένα αναντίλεκτο γεγονός. Η «ελαφρά ταξιαρχία» σε σύνολο 8 αγώνων στη β’ φάση μετρά μόλις 1 νίκη, 5 ήττες και 2 ισοπαλίες.
Η συγκομιδή αυτή έφερε τη λεμεσιανή ομάδα στην 4η θέση του βαθμολογικού πίνακα, 4 βαθμούς πίσω από την Ομόνοια και την 3η -προνομιούχο- θέση με 2 μόλις αγωνιστικές να απομένουν πριν από το τέλος.
Πέραν τούτου, το συγκρότημα του Αλεξέι Σπιλέφσκι έμεινε και εκτός συνέχειας του κυπέλλου, αφού αποκλείστηκε στην ημιτελική φάση από την Ομόνοια.
Όπως είναι εύκολα παρατηρήσιμο, η φετινή εικόνα του Άρη ουδεμία σχέση έχει με την περσινή χρονιά, κατά την οποία κυριάρχησε στο πρωτάθλημα και κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο.
Και για το γεγονός αυτό υπάρχει εξήγηση. Η οποία δεν είναι μόνο η προφανής, δηλαδή το ότι ο Άρης είχε αγωνιστεί περισσότερα παιχνίδια από κάθε άλλη ομάδα και ως εκ τούτου είχε να διαχειριστεί αρκετή επιπλέον κούραση.
Αρκετοί ξεχνούν ότι ο Άρης είναι μια σχετικά «άπειρη» ομάδα όσον αφορά τον πρωταθλητισμό. Είναι μόλις η δεύτερή του σεζόν που το κάνει και η πρώτη κατά την οποία είχε να διαχειριστεί μαζί και πρωτάθλημα και Ευρώπη.
Οι μεγάλες ομάδες οι οποίες κάνουν κάθε χρονιά πρωταθλητισμό χτίζονται σιγά – σιγά και όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Και πέραν της σωστής δουλειάς (που γίνεται εδώ και χρόνια στον Άρη), χρειάζονται και οι «αποτυχίες» προκειμένου άπαντες να μάθουν μέσα από αυτές.
Λοΐζος Μωυσέως