Είναι δεδομένο και γενικώς παραδεκτό, πως η φετινή χρονιά είναι αποτυχημένη για τον Άρη. Η λεμεσιανή ομάδα ξεκίνησε τη σεζόν έχοντας μεγάλες προσδοκίες, με υψηλότερη την κατάκτηση του τίτλου. Και είναι γεγονός πως οι συνθήκες τότε ήταν… ιδανικές. Η ομάδα ενισχύθηκε επαρκώς, υπήρχε στο τιμόνι της ένας νέος και φέρελπις προπονητής, είχε ενισχυθεί επαρκώς και δεν αγωνιζόταν στην Ευρώπη, οπότε ο αγωνιστικός φόρτος σε σχέση με άλλους διεκδικητές του τίτλου θα ήταν μειωμένος.
Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών. Η ομάδα δεν κατάφερε, για πολλούς και διάφορους λόγους, να έχει την παρουσία που ήθελε με αποτέλεσμα να βρίσκεται στην τελευταία θέση του α’ γκρουπ με μηδαμινές ελπίδες για κατάληψη θέσης που οδηγεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της επόμενης σεζόν.
Η αλλαγή προπονητή μέσα στη σεζόν μπορεί να βοήθησε σε κάποια σημεία, ωστόσο δεν ήταν αρκετή για να ανακάμψει η ομάδα στο βαθμό που θα ήθελε.
Σε κάθε περίπτωση, άπαντες στο οικοδόμημα του Άρη αντιμετωπίζουν τη φετινή σεζόν με τρόπο ορθολογικό και την προσεγγίζουν ορθά. Ουσιαστικά, αντιλαμβάνονται πως ήταν αποτυχημένη, αποδέχονται πως και η αποτυχία είναι μέρος του… παιχνιδιού και πως μέσω αυτής έρχεται, βήμα – βήμα, η επιτυχία.
Μάλιστα, θέλουν το φετινό… πάθημα να γίνει μάθημα, προκειμένου να μπορέσουν στο προσεχές μέλλον να αποφύγουν λάθη, να διορθώσουν τα όποια κακώς κείμενα και να βελτιωθούν.
Λοΐζος Μωυσέως