Του
Χρίστου Τζιοβάνη
Η πρόσφατη εξαγγελία του προέδρου της ΚΟΠ, Χάρη Λοϊζίδη, για εισήγηση της υποχρεωτικής συμμετοχής ενός ποδοσφαιριστή κάτω των 23 ετών στο Κύπελλο της περιόδου 2026-2027 ηχεί στα αυτιά μας ως μια ευγενής υπόσχεση. Μοιάζει με μια προσπάθεια να δοθεί φωνή στο εγχώριο ταλέντο, όμως, πίσω από τη λάμψη των διακηρύξεων ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας ακόμη «ωραίας αυταπάτης».
Η ιστορία μας διδάσκει πως η πραγματική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με επιφανειακές παρεμβάσεις εντυπωσιασμού. Όταν ο στόχος είναι η βαθιά ενίσχυση του Κύπριου ποδοσφαιριστή η λύση δεν μπορεί να είναι μια απλή τροποποίηση κανονισμών που μοιάζει με «τρύπα στο νερό».
Έχουμε δει το ίδιο έργο να επαναλαμβάνεται: οικονομικά κίνητρα που φαντάζουν ως αντίδωρα και πρόστιμα που έχουν καταντήσει ένα απλό τίμημα για τη διατήρηση του status quo. Όταν οι ομάδες επιλέγουν να εξαγοράσουν την «παρανομία» τους πληρώνοντας το πρόστιμο για τη μη χρησιμοποίηση Κυπρίων, τότε το μέτρο παύει να είναι διορθωτικό και γίνεται απλώς φορολογικό. Η ηθική της ανάπτυξης θυσιάζεται στον βωμό του πρόσκαιρου αποτελέσματος.
Η προώθηση του γηγενή αθλητή απαιτεί κάτι παραπάνω από κανονισμούς· απαιτεί μια ριζοσπαστική μεταστροφή της ποδοσφαιρικής μας συνείδησης. Αν δεν υπάρξουν τομές που θα αγγίζουν τη ρίζα του προβλήματος θα συνεχίσουμε να περιφέρουμε το «περιτύλιγμα» της αλλαγής, ενώ το περιεχόμενο θα παραμένει το ίδιο. Η αναγέννηση δεν έρχεται με διατάγματα, αλλά με την τόλμη να γκρεμίσουμε το παλιό για να κτίσουμε το αυθεντικό.
