Όταν ο Σταύρος Παπασταύρου ανέλαβε το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ομόνοιας πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως μειονέκτημα το γεγονός ότι δεν είχε ιδέα τόσο από την ομάδα όσο και από το κυπριακό ποδόσφαιρο. Πράγμα απόλυτα φυσιολογικό, καθότι ο άνθρωπος ζει στην Αμερική και δραστηριοποιείται επιχειρηματικά σε ένα εντελώς διαφορετικό τομέα.
Εντούτοις, εκ των πραγμάτων η «ασχετοσύνη» του Παπασταύρου αποδεικνύεται σε πλεονέκτημα και μάλιστα σοβαρό! Και εξηγούμαι πάραυτα: Μπορεί ο πρόεδρος της Ομόνοιας να μην κατείχε… γρι από τόπι πριν μπει στο χορό, όμως δεν το έπαιξε «ξερόλας». Τουναντίον συμπεριφέρθηκε άκρως επαγγελματικά από την πρώτη στιγμή. Προσέλαβε επαγγελματίες με γνώση του αντικειμένου για να ασχοληθούν με την ομάδα και επέμενε στην ίδια τακτική παρότι «έφαγε τα μούτρα του» τον πρώτο χρόνο. Η συνταγή πέτυχε απόλυτα με τους Μπεργκ, Λάρκου, Ταραπουλούζη και ο Παπασταύρου έκανε το αυτονόητο κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Κύπρο. Συμφώνησε και με τους τρεις για νέο διετές συμβόλαιο και έχει πλέον ήσυχο το κεφάλι του, επειδή τους απέδειξαν πως μπορεί να στηριχθεί πάνω τους για να γίνει ακόμα πιο δυνατή σε αγωνιστικό επίπεδο η Ομόνοια στο μέλλον.
Ο ίδιος φροντίζει για να δουλεύουν όλα με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού στην ομάδα, ακόμα και με… εξ αποστάσεως διοίκηση. Το κυριότερο είναι ότι δεν ασχολείται με τομείς που δεν γνωρίζει, επειδή έχει τους κατάλληλους ανθρώπους στα κατάλληλα πόστα.
Όσο για τα καθήκοντα που απορρέουν από τη θέση του τα ασκεί με τέτοιο τρόπο που εξελίσσεται σε πρότυπο. Ο λόγος είναι πως γνωρίζει πλέον πολύ καλά το μέγεθος που αντιπροσωπεύει η Ομόνοια, το βάρος που κουβαλά στην πλάτη του ως πρόεδρος, αλλά και το αντίβαρο της δυναμικής που πηγάζει από αυτή τη θέση. Γνωρίζει, τέλος, ότι η «μετοχή» στην οποία επενδύει είναι πολύ γερό… χαρτί με ό,τι αυτό συνεπάγεται για έναν επιχειρηματία.
Γιώργος Χατζηαντώνης