Σε μια βαθιά, ριζική αναδιοργάνωση προχωρά η ΑΕΛ, με αποκλειστικό στόχο την επιστροφή της στις ομάδες που θα πρωταγωνιστήσουν στο κυπριακό πρωτάθλημα κατά τη νέα αγωνιστική περίοδο. Μετά και την επίσημη ανανέωση της συνεργασίας με τον Πορτογάλο τεχνικό Ούγκο Μαρτίνς, η διοίκηση έδωσε το σύνθημα για το «χτίσιμο» μιας ολοκαίνουργιας ομάδας από την αρχή.
Ο έμπειρος προπονητής, έχοντας πλέον την απόλυτη ευθύνη για τον σχεδιασμό από το πρώτο στάδιο, βρίσκεται σε καθημερινή επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής προγραμματισμού και τον Ζόελ Νταμάχου. Η ανάγκη για ενίσχυση είναι καθολική. Το πλάνο προβλέπει την απόκτηση παικτών σε όλες τις γραμμές -από την άμυνα μέχρι την αιχμή του δόρατος – καθώς η φετινή πορεία απέδειξε ότι ελάχιστοι ποδοσφαιριστές από το υφιστάμενο ρόστερ δικαιούνται να διατηρήσουν τη θέση τους στο ρόστερ του συλλόγου.
Το έργο της επιτροπής αναμένεται ιδιαίτερα επίπονο, καθώς ο αριθμός των νέων προσθηκών θα είναι δεδομένα διψήφιος, την ώρα που αναμένεται και αντίστοιχος αριθμός αποχωρήσεων. Ήδη από χθες υπήρξε πληροφορία ότι ενημερώθηκαν και αποτελούν παρελθόν οι Ζραντί, Ιμανσιμουέ, Μπογκτάν, Γκλάσβιτς και Στεφάνοβιτς. Παρότι ο χρόνος δεν πιέζει ασφυκτικά, αφού βρισκόμαστε ακόμα στα μέσα Μαΐου, η ανάγκη για γρήγορη στελέχωση βασικών θέσεων κρίνεται επιτακτική. Ο Μαρτίνς επιθυμεί να έχει έναν ισχυρό κορμό έτοιμο πριν από την έναρξη της καλοκαιρινής προετοιμασίας, ώστε να μπορέσει να περάσει απρόσκοπτα τη δική του αγωνιστική φιλοσοφία.
Το μεγαλύτερο στοίχημα για τους «γαλαζοκίτρινους» είναι η αποφυγή των σφαλμάτων του παρελθόντος. Τα τελευταία χρόνια η ΑΕΛ πλήρωσε ακριβά τις λανθασμένες επιλογές ξένων και κοινοτικών παικτών, οι οποίοι δεν προσέφεραν τα αναμενόμενα, εγκλωβίζοντας τον σύλλογο σε μετριότητα και οικονομικές αποζημιώσεις. Για το λόγο αυτό, το σκάουτινγκ έχει γίνει πολύ πιο αυστηρό. Ήδη έχουν εντοπιστεί και εξετάζονται οι πρώτοι υποψήφιοι στόχοι, με έμφαση σε ποδοσφαιριστές που διαθέτουν ταχύτητα, ενέργεια και προσωπικότητα, στοιχεία που έλειψαν φέτος από την ομάδα.
Η διοίκηση στηρίζει έμπρακτα το πλάνο του Πορτογάλου, προσφέροντας τη σταθερότητα που απαιτείται για μια τέτοια ριζική στροφή. Οι απαιτήσεις του κόσμου είναι παραδοσιακά υψηλές και η υπομονή έχει εξαντληθεί. Ο Μαρτίνς καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει ένα σύνολο με μέταλλο νικητή, το οποίο δεν θα συμβιβαστεί ξανά με δευτερεύοντες ρόλους, αλλά θα κοιτάξει στα μάτια τους παραδοσιακούς διεκδικητές των τίτλων.