Το οικονομικό νοικοκύρεμα σπανίως αποτελεί προτεραιότητα για τους κυπριακούς συλλόγους. Πίσω από τη λάμψη των γηπέδων, κρύβεται η σκοτεινή πλευρά του ποδοσφαίρου μας: ένας φαύλος κύκλος χρεών που διογκώνεται από την αλόγιστη δαπάνη χρημάτων τα οποία, στις πλείστες των περιπτώσεων, οι ομάδες δεν διαθέτουν καν στα ταμεία τους.
Αποτελεί πραγματικό άξιο απορίας πώς σωματεία με τόσο επιβαρυμένους ισολογισμούς καταφέρνουν, με λογιστικές ακροβασίες, να περνούν τους ελέγχους των κριτηρίων της UEFA.
Ωστόσο, η πρόσκαιρη αυτή «επιτυχία» δεν επιλύει το δομικό οικονομικό πρόβλημα· απλώς μεταθέτει την κρίση για το εγγύς μέλλον, μέχρι την επόμενη εξεταστική περίοδο. Το πλέον ανησυχητικό για το κυπριακό ποδόσφαιρο παραμένει η έλλειψη διοικητικής παιδείας, καθώς οι ιθύνοντες αρνούνται πεισματικά να διδαχθούν από τα παθήματα του παρελθόντος, οδηγώντας τις ομάδες σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Κασσάνδρα
