Η ΑΕΛ υστέρησε σε άλλο ένα παιχνίδι, πληρώνοντας εκ νέου τα ατομικά λάθη στην άμυνά της αλλά και τη συνολική αγωνιστική της εικόνα. Σε άλλο ένα παιχνίδι ήταν διπρόσωπη. Στο πρώτο ημίχρονο ήταν πολύ καλή, βρέθηκε να προηγείται στο σκορ, αλλά στην επανάληψη ήταν λες και μπήκε άλλη ομάδα στο γήπεδο. Σύνηθες φαινόμενο για τη λεμεσιανή ομάδα, το σύνδρομο που κουβαλάει εδώ και χρόνια: να μην μπορεί να κάνει σταθερά βήματα προς τα εμπρός και να δείξει ότι επέστρεψε ξανά σε πρωταγωνιστική πορεία.
Απομένει το Κύπελλο για τη λεμεσιανή ομάδα, τα δύο παιχνίδια της ημιτελικής φάσης για ν’ αποδείξει ότι ακόμα έχει τσαγανό, ότι ακόμα έχει στο DNA της πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η έλλειψη ποιότητας στο ρόστερ της, συγκρινόμενη με τις υπόλοιπες ομάδες, είναι δεδομένη. Όπως επίσης δεδομένο είναι ότι στην έλλειψη ποιότητας πρέπει να αντιπαραβάλει πάθος και θέληση. Και ήταν αυτό που έλειπε σε μεγάλο βαθμό από το προχθεσινό ντέρμπι.
Τα παιχνίδια που απομένουν στο πρωτάθλημα αποκτούν διαδικαστικό χαρακτήρα. Ωστόσο, μέσω αυτών θα πρέπει να κρατηθεί η ομάδα σε ψηλά αγωνιστικά επίπεδα. Και όταν δεν υπάρχει κίνητρο, είναι πολύ δύσκολο για έναν προπονητή να πείσει τους παίκτες του να κάνουν κάτι διαφορετικό. Ο Ούγκο Μαρτίνς φέρει και αυτός ευθύνη για το ότι η ομάδα δεν μπορεί να κάνει το μεγάλο βήμα. Φταίει και αυτός, γιατί η ομάδα τα κρίσιμα παιχνίδια δεν μπορεί να τα διαχειριστεί ορθά. Όμως αυτό πρέπει να διορθωθεί άμεσα, γιατί στα παιχνίδια Κυπέλλου δεν πρέπει να υπάρξουν λάθη.
Η ομάδα το Σάββατο θα υποδεχθεί την Ομόνοια Αραδίππου για την τελευταία αγωνιστική της α’ φάσης του πρωταθλήματος.
