Σε μια ποδοσφαιρική περίοδο που βρίσκεται στα μισά του δρόμου ΟΛΕΣ ανεξαιρέτως οι ομάδες συμφωνούν σε ένα μόνο πράγμα: Η κυπριακή διαιτησία νοσεί και προκαλεί αναταράξεις στις διοργανώσεις της ΚΟΠ με τα φάλτσα σφυρίγματα και τις λανθασμένες αποφάσεις.
Το συμπέρασμα δεν είναι αυθαίρετο αλλά απόρροια των επίσημων τοποθετήσεων που κάνουν συχνά οι παράγοντες των ομάδων, των επιστολών που αποστέλλουν προς την Ομοσπονδία και τον πάμπολλων παραπόνων που εκφράζονται. Και μάλιστα δικαιολογημένα στις πλείστες περιπτώσεις…
Εντούτοις, παρατηρείται μία τακτική που ακολουθούν οι άμεσα επηρεαζόμενοι και εξελίσσεται σε μπούμερανγκ. Ομιλώ για την υιοθέτηση της αδικίας όταν τυγχάνει οποιαδήποτε ομάδα να ευνοείται από τα διαιτητικά λάθη και την προσπάθεια να γίνει το άσπρο μαύρο.
Για να πάνε τα σωστά μηνύματα προς τους καθ’ ύλην αρμόδιους και δη προς τον Χάρη Λοϊζίδη και τον Αντόνιο Νταμάτο θα πρέπει, επιτέλους, οι αγαπητοί παράγοντες να αντιληφθούν πως δεν πρέπει να προσεγγίζουν το πρόβλημα της διαιτησίας κατά το δοκούν και όποτε τους συμφέρει.
Διότι, κυρίες και κύριοι, όσο βλέπουν τη συγκεκριμένη τάση ο πρόεδρος της ΚΟΠ και ο επικεφαλής της διαιτησίας τόσο πιο δικαιωμένοι νιώθουν με την εμμονή στις κυπριακές σφυρίχτρες.
Μειώνεται η πίεση προς τους αρμόδιους όταν οι παράγοντες τη μια μέρα σέρνουν τα εξ αμάξης στη διαιτησία και την άλλη «υποκλίνονται» στα λάθη της και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν τόσο το καλύτερο.
Εάν, όμως, συνεχίσουν να γλείφουν εκεί που φτύνουν δεν πρόκειται να διορθωθούν τα κακώς έχοντα, με μόνο σίγουρο πως όταν γυρίσει ο… τροχός και βρεθούν σε θέση παραπονούμενου δεν θα τους πιστεύει κανένας.
Γιώργος Χατζηαντώνης