Λαμβάνοντας υπόψιν τους ορισμούς των διαιτητών γίνεται αντιληπτό ότι ο Αντόνιο Νταμάτο έχει πολύ ψηλά σε εκτίμηση των Κωνσταντίνο Φελλά, ο οποίος επιλέγεται σε όλα σχεδόν τα κρίσιμα παιχνίδια. Φαντάζει, δηλαδή, ως ένα από τα «πουλέν» του Ιταλού.
Ε, λοιπόν, στο ντέρμπι του Άρη με την Ομόνοια φάνηκε η γύμνια της κυπριακής διαιτησίας, κόντρα σε όσα διατυμπανίζουν τόσο ο επικεφαλής της όσο και ο πρόεδρος της ΚΟΠ, Χάρης Λοϊζίδης.
Όταν, δηλαδή, βλέπεις τον «τοπ» διαιτητή σου να υποπίπτει σε τόσο χοντρά λάθη κανονικά θα πρέπει να καταπιείς τη γλώσσα σου αντί να κοκορεύεσαι για το επίπεδο και την πρόοδο της διαιτησίας.
Εδώ, αγαπητοί, ομιλούν τα γεγονότα που οδήγησαν σε κανονικό στριπτίζ της διαιτησίας και την άφησαν «τσιτσίδι» στα μάτια όλων όσοι ασχολούνται με το κυπριακό ποδόσφαιρο.
Δύο φάσεις στο πρώτο ημίχρονο έφταναν και περίσσευαν για να καταδείξουν τη μετριότητα του κορυφαίου διαιτητή της Ομοσπονδίας. Ομιλώ για το πέναλτι που δεν καταλόγισε στο 23ο λεπτό και το τέρμα που ακύρωσε στα χασομέρια, αμφότερες φάσεις υπέρ της Ομόνοιας.
Ναι μεν το VAR διόρθωσε τα χοντρά λάθη του διαιτητή, όμως δεν αναιρείται η αδυναμία του σε δύο κομβικές φάσεις. Άλλωστε, ένας κορυφαίος ρεφ πρέπει να διαθέτει πρωτίστως προσωπικότητα…
Στοιχείο απαραίτητο για να σφυρίζει σωστά αντί να κάνει πάσα την ευθύνη στον VARίστα. Ναι μεν ο Βούλγαρος έκανε σωστά τη δουλειά του και έσωσε τον διαιτητή, όμως σκεφτείτε τι θα γινόταν εάν ήταν στη θέση του ένας «μισοδότζιης». Ανοίγω παρένθεση για να υπενθυμίσω πως στην κυπριακή διαιτησία το είδος ευδοκιμεί σε αφθονία.
Επίλογος: Το πρόβλημα της διαιτησίας είναι υπαρκτό και όσοι δεν το βλέπουν απλώς εθελοτυφλούν και μένουν εκτεθειμένοι.
Γιώργος Χατζηαντώνης
