«Η νίκη έχει πολλούς πατέρες, ενώ η ήττα είναι ορφανή», λέει ένα απόφθεγμα. Το οποίο ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της Ομόνοιας. Χωρίς υπερβολή η μισή Κύπρος βγήκε στους δρόμους και πανηγύριζε τον περασμένο Μάιο, όταν η ομάδα του «τριφυλλιού» κατέκτησε τον τίτλο μετά από 11 χρόνια. Προηγήθηκε ανάλογο σκηνικό τον Σεπτέμβριο του 2020, όταν μπήκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκούς ομίλους.
Φέτος η ομάδα του «τριφυλλιού» δεν άρχισε καλά τις υποχρεώσεις της στο πρωτάθλημα και αυτό φαίνεται τόσο από τα αποτελέσματα όσο και από τη θέση της. Είναι μια πραγματικότητα που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει, όμως αυτό από τον απόλυτο μηδενισμό έχει διαφορά.
Εννοείται πως ευθύνη για την όλη εικόνα της Ομόνοιας έχουν όλοι οι αρμόδιοι. Διοίκηση, τεχνική ηγεσία, ποδοσφαιριστές και τα υπόλοιπα μέλη του τμήματος ευθύνονται άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Είναι, επίσης, επίσημη τοποθέτηση ότι αναζητούνται οι λόγοι και οι λύσεις για να πάρει η ομάδα την πάνω βόλτα.
Η ήττα από την Ανόρθωση ενέτεινε τις αντιδράσεις και την ισοπεδωτική κριτική από πολλούς φίλους της Ομόνοιας και όχι μόνο. Ωστόσο, θα πρέπει να θυμηθούν πως οι περισσότεροι από εκείνους στους οποίους καταλογίζουν σήμερα ευθύνες και επικρίνουν ελαφρά τα καρδια είναι εκείνοι που αποθέωναν πριν από λίγους μήνες. Αυτά για να μην μηδενίζονται όλα με μια μονοκονδυλιά.
Γιώργος Χατζηαντώνης
