Η φετινή πορεία της ΑΕΛ στο δεύτερο γκρουπ έχει διαμορφώσει μια ιδιόμορφη πραγματικότητα για την ομάδα της Λεμεσού. Χωρίς άμεσο κίνδυνο υποβιβασμού, αλλά και μακριά από κάτι πιο ουσιαστικό βαθμολογικά, το ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα περιορίζεται κυρίως σε θέματα εικόνας και γοήτρου. Η κατάκτηση της πρώτης θέσης στο γκρουπ αποτελεί έναν δευτερεύοντα στόχο, περισσότερο για να διατηρηθεί ένα επίπεδο ανταγωνιστικότητας μέχρι το τέλος.
Ωστόσο, το βάρος πέφτει ξεκάθαρα στη διοργάνωση του Κυπέλλου. Η παρουσία στα ημιτελικά και οι επικείμενες αναμετρήσεις με την Πάφο δημιουργούν διαφορετικές απαιτήσεις και ανεβάζουν τον πήχη. Για να μπορέσει η ΑΕΛ να διεκδικήσει την πρόκριση στον τελικό, χρειάζεται να παρουσιάσει αισθητά καλύτερη αγωνιστική συμπεριφορά σε σχέση με τα τελευταία της παιχνίδια.
Η χρονική περίοδος της διακοπής προσφέρει μια σημαντική ευκαιρία για επαναξιολόγηση και διορθώσεις. Ένα από τα βασικά προβλήματα που εντοπίζονται αφορά την αμυντική συνοχή, καθώς η ομάδα παρουσιάζει αδυναμία στον περιορισμό των αντιπάλων και δέχεται εύκολα φάσεις. Την ίδια στιγμή, η επιθετική γραμμή δεν αποδίδει με την ίδια αποτελεσματικότητα όπως στο πρόσφατο παρελθόν.
Αν και η προσθήκη του Σαβό έδωσε αρχικά ώθηση στο σκοράρισμα, η ομάδα δεν κατάφερε να διατηρήσει τη σταθερότητα σε αυτόν τον τομέα.
