Παρατηρώντας τις κατά καιρούς φωνές και αντιδράσεις για το κατεστημένο στο χώρο του ποδοσφαίρου, διερωτώμαι κατά πόσο πρέπει να το ρίξω στα χάχανα ή να αρχίσω να κλαίω. Τόσο κωμικοτραγική είναι η κατάσταση…
Οι φωνές προέρχονται, φυσικά, από τους αξιότιμους παράγοντες, μόνο που το πράττουν περιστασιακά, εφόσον νιώσουν πως πλήττεται η ομάδα τους. Όταν ευνοείται ή αδικούνται άλλες ομάδες, σφυρίζουν αδιάφορα και δεν τους καίγεται καρφί.
Έλα όμως που ο τροχός γυρίζει και συχνά-πυκνά έρχεται η σειρά τους για να μπουν στη θέση του πραπονούμενου… Ισχύει για όλους ανεξαιρέτως, με μόνη διαφορά τη συχνότητα που παρατηρείται το φαινόμενο.
Εντούτοις, όλοι αυτοί που κλαψουρίζουν δεν έκαναν το παραμικρό για να αλλάξουν το κατεστημένο που διατυμπανίζουν πως τους κατατρέχει. Ομιλώ για τις εκλογές που έγιναν πέρσι στην ΚΟΠ και εξαιρώ την Ομόνοια, που προσπάθησε όμως έμεινε πολύ μόνη…
Οι πολλοί, λοιπόν, ψήφισαν αλλαγή επιλέγοντας το παλιό και ιδού τα χαΐρια τους. Στέλνουν επιστολές, ζητούν παύσεις, φωνάζουν για τη διαιτησία, τον Αθλητικό Δικαστή και τι επιτυγχάνουν; Μια τρύπα στο νερό! Για την ακρίβεια κοιμούνται όπως έστρωσαν, που λέει η παροιμία.
Για να αλλάξει το τοπίο στο κυπριακό ποδόσφαιρο, κύριοι, πρέπει να κατανοήσετε πως πρέπει να αλλάξουν πρόσωπα. Είναι ουτοπία να περιμένετε πως θα βελτιώσουν την εικόνα εκείνοι που την διαμόρφωσαν. Για να μην πω ότι εκεί στα γραφεία της ΚΟΠ είναι ανάγκη να αλλάξουν ακόμα και τις καρέκλες, που «κοτσιανιάστηκαν» σε κάποιους με την έγκριση των σωματείων, βεβαίως – βεβαίως.
Γιώργος Χατζηαντώνης