Για ακόμα ένα παιχνίδι η Εθνική μας γνώρισε βαριά ήττα. Και μάλιστα παίζοντας αρκετά καλά (στο αμυντικό κομμάτι) για ένα ημίχρονο. Το 0-4 από τη Νορβηγία ήταν ένα ακόμα μεγάλο αποτέλεσμα σε βάρος της ομάδας μας και δικαιολογημένα ο κόσμος έφυγε από το γήπεδο στεναχωρημένος.
Στο ίδιο έργο θεατές, μπορεί να πει κανείς και δεν θα έχει άδικο. Αναγνωρίζεται σαφέστατα η προσπάθεια που έγινε στο πρώτο μέρος του συγκεκριμένου αγώνα, αλλά από την άλλη ό,τι καλό έχτισαν οι διεθνείς μας, το χάλασαν στο δεύτερο ημίχρονο.
Αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια που έγινε δεν ήταν αρκετή και χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη στη συνέχεια. Είναι κατανοητό ότι στον όμιλο τον οποίο αγωνιζόμαστε δεν είχαμε υψηλές προσδοκίες ως προς τα αποτελέσματα. Κανείς δεν θέλει, ωστόσο, να βλέπει την Εθνική μας να γίνεται «σάκος του μποξ» για να ικανοποιούνται οι… ορέξεις των αντιπάλων μας.
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, είτε θέλουν να την δουν κάποιοι είτε όχι. Και είναι πραγματικά λυπηρό μετά από κάθε ήττα να αναφερόμαστε στα παιχνίδια με το Γιβραλτάρ και να λέμε ότι αυτός είναι ο μεγάλος μας στόχος. Αυτό κανονικά θα έπρεπε να ήταν κάτι αυτονόητο. Το οποίο έπρεπε να ειπωθεί μια φορά και μετά να βλέπουμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά.
Μετά από κάθε συντριβή, ωστόσο, είναι το πιο εύκολο πράγμα να σχολιάζει κανείς και να βάζει τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Γιατί αυτό γίνεται στην εθνική μας ομάδα και δυστυχώς με αυτή τη νοοτροπία ούτε τα μεγάλα αποτελέσματα θα έρθουν, ούτε προκοπή θα δούμε ως ομάδα.
Χρίστος Αποστολίδης
