Αναλυτικά η κοινή ανακοίνωση των προσφυγικών σωματείων:
Με αφορμή τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις και τις διαρροές που αμφισβητούν τη στήριξη προς τα προσφυγικά σωματεία, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι η υπομονή και η ανοχή έχουν τελειώσει.
Τα προσφυγικά σωματεία δεν είναι «απλές ποδοσφαιρικές ομάδες». Είναι ζωντανά σύμβολα μνήμης, ιστορίας και αντίστασης. Γεννήθηκαν μέσα από την τραγωδία της τουρκικής εισβολής του 1974 και συνεχίζουν να κρατούν άσβεστη τη σύνδεση με την κατεχόμενη πατρίδα μας.
Η στήριξη της Πολιτείας δεν αποτελεί χάρη ούτε προνόμιο. Είναι αυτονόητη ιστορική και θεσμική υποχρέωση απέναντι στους χιλιάδες πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν, βασανίστηκαν και έχασαν τα πάντα. Ακόμα ζουν άνθρωποι που πέρασαν από τις φυλακές στα Άδανα της Τουρκίας. Ακόμα υπάρχουν οικογένειες αγνοουμένων και πεσόντων που κουβαλούν τον πόνο της εισβολής καθημερινά.
Η Άσσια, που θρήνησε τους περισσότερους δολοφονημένους και αγνοούμενους της εισβολής, αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα του τι κουβαλά η προσφυγιά αυτού του τόπου.
Και όμως, 52 χρόνια μετά, συνεχίζουμε να ακούμε τοποθετήσεις που αντιμετωπίζουν τα προσφυγικά σωματεία ως βάρος και όχι ως ιστορική ευθύνη. Αν αυτή είναι η αντίληψη σήμερα, τότε εύλογα αναρωτιόμαστε πώς θα αντιμετωπίζονται οι πρόσφυγες και η ιστορική μνήμη στο μέλλον.
Δεν γίνεται κάποιοι να μιλούν για financial fair play όταν αναφέρονται σε ανθρώπους και σωματεία που έχασαν τις πόλεις, τα γήπεδα, τις περιουσίες και τις ζωές τους. Η προσφυγιά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με λογιστικούς όρους και αριθμούς.
Είναι λυπηρό και ντροπιαστικό να επικρατούν τέτοιες αντιλήψεις. Όσοι υιοθετούν τέτοιες θέσεις οφείλουν να τις εκφράζουν δημόσια, με σαφήνεια και υπευθυνότητα.
Η διαχρονική αδιαφορία και η ανεπαρκής στήριξη οδήγησαν ήδη πολλά ιστορικά προσφυγικά σωματεία στη συρρίκνωση ή και στον αφανισμό. Αυτό δεν είναι φυσική εξέλιξη. Είναι κοινωνική αποτυχία.
Όχι αποσπασματικές κινήσεις. Όχι επικοινωνιακές δηλώσεις. Όχι άλλη υποβάθμιση της ιστορικής ευθύνης της Πολιτείας.
Τα προσφυγικά σωματεία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να αγωνίζονται. Όχι ως διακοσμητικά στοιχεία του αθλητισμού, αλλά ως ζωντανή υπενθύμιση της κατοχής και της αδικίας που παραμένει ανοικτή.