Στις 19 Μαρτίου του 2019 απεβίωσε ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την αναγέννηση των τμημάτων του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού και κυρίως του μπάσκετ.
Ας θυμηθούμε τα κυριότερα γεγονότα που συνέβησαν στον χώρο του αθλητισμού σαν σήμερα (19/3):
2019: Θλίψη στον ΠΑΟ
Πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο πρώην πρόεδρος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου σε μπάσκετ, βόλεϊ και ερασιτέχνη, Θανάσης Γιαννακόπουλος, μετά από 2μηνη νοσηλεία στο νοσοκομείο με βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ασχολήθηκε με τον χώρο της φαρμακευτικής και ήταν συνιδρυτής της ΒΙΑΝΕΞ, της μεγαλύτερης φαρμακοβιομηχανίας στην Ελλάδα. Στο παρελθόν διετέλεσε για αρκετά χρόνια σύμβουλος της ΕΠΟ. Από το 1992 υπήρξε συνιδιοκτήτης της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού μαζί με τον αδερφό του Παύλο, όμως το 2012 παρέδωσε την διοίκηση στον ανηψιό του, Δημήτρη. Ανέλαβε την προεδρία των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού από το 1999 έως το 2009. Επίσης υπήρξε πρόεδρος του επαγγελματικού τμήματος βόλεϊ ανδρών του Παναθηναϊκού την περίοδο 2008-09.
Οι τεράστιες επιτυχίες και οι δεκάδες τίτλοι της μπασκετικής ομάδας του «τριφυλλιού» εντός κι εκτός συνόρων, με αποκορύφωμα τα έξι ευρωπαϊκά τρόπαια και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, ασφαλώς οφείλονται στον ιδρώτα και τον πακτωλό χρημάτων που ξόδεψαν οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι, που ήταν πάντα σαν «ένα».
Ο Θανάσης υπήρξε ένας φοβερά αυθόρμητος άνθρωπος και απόλυτα παθιασμένος με τον Παναθηναϊκό, ζώντας κάθε αγώνα, κάθε προπόνηση, κάθε στιγμή της ομάδας με περίσσιο πάθος. Εξ ου και το προσωνύμιο «Τυφώνας» που τον συνόδευε…
Σε κάθε παιχνίδι ήταν στις επάλξεις, είτε από τα επίσημα, είτε από την πολυθρόνα ακριβώς δίπλα στο παρκέ, ή ακόμα και δίπλα στον πάγκο και αγωνιούσε σαν τον οποιοδήποτε φίλο της ομάδας, με την αγάπη του για το τριφύλλι να είναι ανυπολόγιστη και να εκφράζεται με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν στο ΟΑΚΑ έγινε η λαμπερή για να τιμηθεί η κορυφαία πεντάδα του Παναθηναϊκού την τελευταία 25ετία.
«Όταν πεθάνω, θέλω να με θάψετε με τη σημαία του Παναθηναϊκού», είπε μεταξύ άλλων, σκορπίζοντας συγκίνηση στο κατάμεστο ΟΑΚΑ και στους Παναθηναϊκούς απανταχού της γης.
2004: Η επιστροφή…
Ο Νίκος Αλέφαντος ανέλαβε για τρίτη φορά προπονητής του Ολυμπιακού, αντικαθιστώντας τον Όλεγκ Προτάσοφ. Την πρώτη φορά εδιαδέχθηκε τον Θανάση Μπέμπη (1/12/83-12/3/84) και τη δεύτερη τον Κώστα Πολυχρονίου (27/1/94-16/9/94).
2000: Τρίτη η Ελλάδα
Ολοκληρώθηκε το 5ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης που διεξάχθηκε στην Αθήνα. Η Ελλάδα κατέκτησε την 15η θέση με 115 βαθμούς με πρώτη την ομάδα των ΗΠΑ (774 β.), δεύτερη την Μ. Βρετανία (614 β.) και τρίτη την Γερμανία (514 β.).
2000: Μορφή του Ράλι
Ο αξέχαστος Ρίτσαρντ Μπερνς εμφανίστηκε στο Ράλι Πορτογαλίας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (WRC) με το Subaru Impreza νέας γενιάς, κατακτώντας τη νίκη με συνοδηγό τον Ρόμπερτ Ρέιντ. Το βρετανικό δίδυμο επικράτησε για μόλις 6.5 δευτερόλεπτα έναντι του Peugeot 206 των Μάρκους Γκρόνχολμ και Τίμο Ραουτιάνεν, με το βάθρο να κλείνουν οι Κάρλος Σάινθ και Λουίς Μόγια σε ένα Ford Focus RS. Ο Μπερνς κατέγραψε πολλές επιτυχίες στους αγώνες ράλι, ενώ είναι ο μόνος Βρετανός που αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής ως οδηγός το 2001.
2000: Κορυφαίος αναβάτης
Ο θρύλος του MotoGP Βαλεντίνο Ρόσι έκανε το ντεμπούτο του στην τότε μεγάλη κατηγορία των 500cc, στο Γκραν Πρι Νότιας Αφρικής και την πίστα της Phakisa. Ο «Γιατρός» έκανε νωρίς τον ταχύτερο γύρο, όμως είχε πτώση λίγο πριν τα μισά του αγώνα και εγκατέλειψε. Η συνέχεια, πάντως, ήταν εντυπωσιακή για τον Ιταλό αναβάτη, ο οποίος εξελίχθηκε στον κορυφαίο όλων των εποχών. Αναδείχθηκε εννιά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής ενώ κατέχει το ρεκόρ νικών σε Γκραν Πρι με 89. Από το 2021 έγινε ο 32ος αναβάτης που μπήκε στο MotoGP Hall of fame.
1995: Τέλος εποχής…
Η Αμερικανίδα Μπόνι Μπλερ ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το πατινάζ μια ημέρα μετά τα 31α της γενέθλια. Στη συλλογή της έχει 5 χρυσά και 1 αργυρό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
1995: «Ιπτάμενος» ξανά…
Μετά από απουσία 17 μηνών, ο Μάικλ Τζόρνταν έπαιξε ξανά με τους Σικάγο Μπουλς στο παιχνίδι εναντίον των Ιντιάνα Πέισερς που νίκησε με 97-103. Το διάστημα της αποχής του δοκίμασε να παίξει επαγγελματικό μπέιζμπολ με την ομάδα των White Sox.
1990: Κορίτσια στον πάγο
Διοργανώθηκε το πρώτο παγκόσμιο τουρνουά χόκεϊ επί πάγου γυναικών στην Οτάβα του Καναδά.
1989: Ιδρύθηκε ο ΠΣΑΚ
Έγινε η πρώτη Γενική Συνέλευση και οι αρχαιρεσίες του ΠΣΑΚ (Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών). Πρόεδρος εξελέγη ο Παναγιώτης Φασούλας και αντιπρόεδροι οι Μηνάς Γκέκος και Παναγιώτης Γιαννάκης.
1981: Τεράστιος στόπερ
Γεννήθηκε ο κεντρικός αμυντικός από την Ακτή Ελεφαντοστού Κόλο Τουρέ, ο οποίος κόσμησε με την παρουσία του τα βρετανικά γήπεδα. Αναδείχθηκε από την Μιμόσας της πατρίδας του και το 2002 αποκτήθηκε από την Άρσεναλ. Έμεινε στην ομάδα μέχρι το 2009 και ακολούθησε η θητεία του στην Μάντσεστερ Σίτι, ενώ το 2013 συνέχισε στην Λίβερπουλ. Τελευταίος του σταθμός ήταν η Σέλτικ Γλασκώβης την περίοδο 2016-2017.
Με τους «κανονιέρηδες» πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα (2004), δύο κύπελλα (2003, 2005), ισάριθμα Κομιούινιντι Σιλντ (2002, 2004), ενώ πρόσθεσε ένα πρωτάθλημα (2012) και ένα Κομιούινιντι Σιλντ τον ίδιο χρόνο. Ως επίλογο κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Λιγκ Καπ Σκοτίας με τη Σέλτικ το 2017.
Με την Εθνική της πατρίδας του έπαιξε σε 120 αγώνες (7 γκολ) και είναι ο δεύτερος σε συμμετοχές όλων των εποχών. Μεγαλύτερή του επιτυχία ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικης το 2015. Έλαβε, επίσης, μέρος στα Μουντιάλ του 2006, 2010 και 2014.
1979: Τα γενέθλια του «Πάτσα»
Γεννήθηκε στην Αθήνα ο παλαίμαχος διεθνής Χρήστος Πατσατζόγλου, ο οποίος αγωνίστηκε ως δεξιός οπισθοφύλακας και ως ανασταλτικός μέσος. Ξεκίνησε από την Ξάνθη το 1996 και το 2000 εντάχθηκε στον Ολυμπιακό. Με τους «ερυθρόλευκους» καταξιώθηκε και ήταν μέλος της ομάδας που μονοπώλησε τους τίτλους για μία δεκαετία.
Το 2009 υπέγραψε στην Ομόνοια και η μεταγραφή του προκάλεσε αίσθηση, όμως οι τραυματισμοί -που τον ταλαιπώρησαν σε όλη την καριέρα του- είχαν ως επακόλουθο να περάσει απαρατήρητος. Συνέχισε στην ΑΕΚ, στον ΠΑΣ Γιάννινα, στον Ηρακλή Ψαχνών, στην ΑΕΚ Χαλκίδας, στον Α.Ο. Χαλκίς, στην Προοδευτική Κορυδαλλού, στον Φωστήρα Ταύρου και έκλεισε στον Αετό Κορυδαλλού.
Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε 8 πρωταθλήματα (2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009), τέσσερα κύπελλα (2005, 2006, 2008, 2009) και ένα Σούπερ Καπ (2007).
Ως διεθνής κατέγραψε 45 συμμετοχές (1 γκολ). Έπιαξε με την Εθνική Ελλάδας στα προκριματικά του Γιούρο 2004, όμως έμεινε εκτός τελικης φάσης λόγω τραυματισμού. Συμμετείχε, όμως στα τελικά του Γιούρο 2008 και του Μουντιάλ 2010.
1976: Χρόνια πολλά Αλεσάντρο
Γεννήθηκε ο Ιταλός Αλεσάντρο Νέστα, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους κεντρικούς αμυντικούς όλων των εποχών. Έκανε λαμπρή καριέρα με την Λάτσιο (1993-2002) και την Μίλαν (2002-2012), ενώ στη δύση του έπαιξε στο MLS με την Μόντρεαλ Ίμπακτ και στην Ινδία με την Τσεναγίν. Με τις δύο ιταλικές ομάδες πανηγύρισε όλους τους τίτλους. Ένα πρωτάθλημα (2000), δύο κύπελλα (1998, 2000), ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας (2000), το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (1999) και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ τον ίδιο χρόνο ήταν ο απολογισμός του στην Λάτσιο.
Με τους «ροσονέρι» πρόσθεσε στο παλμαρέ του δύο πρωταθλήματα (2004, 2011), ένα κύπελλο (2003), δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας (2004, 2011), δύο Τσάμπιονς Λιγκ (2003, 2007), ισάριθμα ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ τις ίδιες χρονιές και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (2007). Στο φινάλε της καριέρας του στέφθηκε και πρωταθλητής Καναδά (2013).
Ως διθνής κατέγραψε 78 συμμετοχές με τη «σκουάντρα ατζούρα» για μία δεκαετία (1996-2006). Το 1996 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Ελπίδων (Κ-21), όμως η κορυφαία του στιγμή ήταν η κατάκτηση του Μουντιάλ 2006
Σε ατομικό επίπεδο έχει πάμπολλες διακρίσεις. Μεταξύ άλλων αναδείχθηκε τρεις σεζόν κορυφαίος αμυντικός στο ιταλικό πρωτάθλημα, συμπεριλήφθηκε τέσσερις φορές στην κορυφαία ενδεκάδα της UEFA και συμπεριλήφθηκε στους καλύτερους 100 ποδοσφαιριστές παγκοσμίως το 2004. Τέλος, μπήκε στο Hall Of Fame της Μίλαν, ενώ από το 2021 περιλαμβάνεται στο αντίστοιχο του ιταλικού ποδοσφαίρου.
1972: Μεγαλύτερη νίκη
Οι Λος Άντζελες Λέικερς επικράτησαν των Γκόλτεν Στέιτ Γουόριορς με 162-99 στη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του NBA.
1964: Ο άτυχος Λανίνι…
Γεννήθηκε ο Ιταλός πιλότος της Φόρμουλα 1 Νίκολα Λανίνι. Άρχισε να αγωνίζεται το 1987 και οδήγησε για τις αδύναμες ομάδες των Coloni, Osella, Ligier και Modena. Αργότερα έγινε δοκιμαστής οδηγός στη Ferrari, αναπληρώνοντας τους τραυματίες Ιβάν Καπέλι και Ζαν Αλεζί στα τέλη του 1992 και στις αρχές του 1994 αντίστοιχα. Μάλιστα, το 1994 τερμάτισε δεύτερος στο Γκραν Πρι Σαν Μαρίνο, με το μοναδικό του βάθρο να επισκιάζεται από τον θάνατο του Άιρτον Σένα.
Αναδείχθηκε πρωταθλητής στα αυτοκίνητα τουρισμού της Ιταλίας και της Γερμανίας με την Alfa Romeo και επέστρεψε στη Φόρμουλα 1 το 1997 με την Sauber, όμως ήρθε σε ρήξη με τον επικεφαλής Πίτερ Σάουμπερ και αποσύρθηκε οριστικά από το πρωτάθλημα.
1956: Ρεκόρ στα πλέι οφ
Οι Μινεάπολις Λέικερς νίκησαν του Σεντ Λούις Χοκς με 133-75 στον δεύτερο αγώνα της Δυτικής περιφέρειας και έκαναν ρεκόρ μεγαλύτερης διαφοράς πόντων (58) σε αγώνα πλέι οφ του ΝΒΑ.
1954: Γροθιές με… χρώμα
Ο Τζόι Τζιαρντέλο νίκησε με νοκ άουτ στον 7ο γύρο τον Γουίλι Τόρι στον πρώτο αγώνα μποξ που μεταδόθηκε έγχρωμα στην τηλεόραση.
1947: Ιστορική νίκη
Η Εθνική Ελλάδας μπάσκετ πέτυχε την πρώτη εκτός έδρας νίκη της σε βάρος της Τουρκίας με 30-34.
1938: Ράγκμπι στην TV
Το BBC μετέδωσε για πρώτη φορά αγώνα ράγκμπι μεταξύ της Αγγλίας και της Σκοτίας (16-21) στο Twickenhan για το Calcutta Cup.
1909: Διεθνής με δύο χώρες
Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες ο Αργεντινός -με ιταλική καταγωγή- σέντερ φορ Ατίλιο Ντε Μαρία. Άρχισε την καριέρα του από την Εστουτιάντι Πορτένο της γενέτειράς του το 1926 και το 1931 εντάχθηκε στην Ίντερ. Μετά από διάλειμμα δύο χρόνων και θητεία στην πρώτη του ομάδα, επέστρεψε στο Μιλάνο το 1938 και έμεινε στην ομάδα μέχρι το 1943 και ακολούθως έπαιξε στις Νοβάρα, Λεγκνάνο και Κοσέντζα. Σε συλλογικό επίπεδο πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα (1940) και ένα κύπελλο (1939) με τους «νερατζούρι»
Ως διεθνής έπαιξε σε 3 αγώνες με την Αργεντινή και ήταν μέλος της Εθνικής που κατέλαβε τη 2η θέση στο Μουντιάλ του 1930, ενώ με την Ιταλία είχε 13 συμμετοχές (3 γκολ) και κατέκτησε το τρόπαιο στη διοργάνωση του 1934. Πανηγύρισε, επίσης, το Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης το 1935.
Ο Ντε Μαρία πέθανε στην Χαέδο της Αργεντινής στις 11 Νοεμβρίου του 1990 σε ηλικία 81 χρόνων.
